ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΦΥΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΜΑΣ

    Ενώ έχουμε κανονίσει τις καλοκαιρινές μας διακοπές και είναι όλα έτοιμα θα πρέπει να σιγουρευτούμε ότι έχουμε μεριμνήσει και για τον σύντροφο μας, εφόσον έχουμε αποφασίσει ότι θα μας συνοδέψει στις διακοπές μας.
    Μια επίσκεψη στο κτηνίατρο μας είναι απαραίτητη για τους εξής λόγους:
-αν ταξιδεύουμε με αεροπλάνο είναι απαραίτητο να τσεκάρει το διαβατήριο του κατοικίδιου μας ( υποχρεωτικά πρέπει να υπάρχει ηλεκτρονική ταυτότητα, εμβολιασμός για την λύσσα, έξω- και ένδο- αποπαρασίτωση )
-ενημέρωση για τα αντιπαρασιτικά που θα πρέπει να έχουμε μαζί μας (αμπούλες, εντομοαπωθητικό περιλαίμιο, σπρέι σιτρονέλλας)
-πρόχειρο βαλιτσάκι πρώτων βοηθειών  το οποίο θα χρησιμοποιήσουμε μετά από συνεννόηση και οδηγίες από τον κτηνίατρο μας. Το βαλιτσάκι θα πρέπει να περιλαμβάνει αμπούλες ατροπίνης, σύριγγες, σκεύασμα ταχείας δράσεως κορτιζόνης, απομορφίνη, γάζες, οινόπνευμα, βαμβάκι, οξυζενέ, παραφινέλαιο, ηρεμιστικά χάπια και αντιεμετικά χάπια (κτηνιατρικά σκευάσματα, ΠΟΤΕ  δραμαμίνες ή άλλα ανθρώπινα σκευάσματα)  για την ναυτία του ταξιδιού.

-κούρεμα τον τριχών που βρίσκονται στην εσωτερική επιφάνεια των αυτιών και ανάμεσα από τα δάχτυλα για να μην κολλάνε άγανα, τα οποία πολύ συχνά κυρίως το καλοκαίρι εισέρχονται στα ρουθούνια, τα αυτία, ανάμεσα στα δάκτυλα κ.α..

Επίσης είναι σημαντικό να μεριμνήσουμε να πάρουμε μαζί μας το φίμωτρο του σκύλου μας, ακόμα και αν αυτός  ειναι φιλικός προς όλους.Να μην ξεχνάμε ποτέ να έχουμε τον σκύλο μας στη σκιά και  απαραίτητα να υπάρχει άφθονο φρέσκο νερό κοντά του.Ειδικά στις οργανωμένες παραλίες ο σκύλος μας θα πρέπει ο σκύλος  να είναι πάντα δεμένος κοντά μας ώστε να μην ενοχλούνται οι λουόμενοι.

ΠΕΡΙΟΔΟΝΤΙΚΗ ΝΟΣΟΣ ΣΤΟ ΣΚΥΛΟ ΚΑΙ ΤΗ ΓΑΤΑ

       Η περιοδοντική νόσος είναι μια πολύ  συχνά εμφανιζόμενη κλινική κατάσταση  του σκύλου και της γάτας. Σύμφωνα με έρευνες 4 στους 5 σκύλους άνω τον 3ων ετών εμφανίζουν συμπτωματα περιοδοντικής νόσου.
       Κατά την εξέλιξη της περιοδοντικής νόσου, η οποία είναι προοδευτική, αναπτύσσεται φλεγμονή και ύστερα καταστροφή των περιοδοντικών ιστών -αυτών των ιστών δηλαδή που κρατάνε το δόντι σταθερό στην γνάθο-.
       Αρχικά ξεκινάει με συσσώρευση πλάκας, η οποία αποτιτανώνεται και μετατρέπεται σε πέτρα, ύστερα αναπτύσσεται ουλίτιδα και με συνδυασμένη δράση διαφόρων παραγόντων (βακτηρίδια στόματος, ανοσοποιητικό σύστημα κ.τ.λ.) εξελίσσεται σε περιοδοντική νόσο με απώλεια πρόσφυσης και συνεπώς κινητικότητα των δοντιών, υφίζηση των ούλων (μετατόπιση των ούλων μακριά από την φυσιολογική του θέση) και αποκάλυψη του μεσορίζιου διαστήματος.
      Αυτό που αντιλαμβάνεται ο ιδιοκτήτης του ζώου είναι κυρίως η έντονη δυσοσμία του στόματος, η σιελόρροια και απώλεια δοντιών, καθώς και η δυσκολία στην μάσηση ειδικά στις γάτες.
     Η περιοδοντική νόσος ευθύνεται για πολλές ακόμα παθολογικές καταστάσεις όπως σηπτικά έμβολα στους νεφρούς και στην καρδία, ραγοειδίτιδα, αρθρίτιδα, χρόνια τραχειοβρογχίτιδα, οστεομυελίτιδα γνάθου ακόμα και κατάγματα γνάθου.
     Η θεραπεία της περιοδοντικής νόσου γίνεται με οδοντιατρική φροντίδα, δηλαδή αποτρύγωση και στίλβωση των δοντιών καθώς και εξαγωγές εφόσον το κρίνει απαραίτητο ο κτηνίατρος . Ακρογωνιαίο λίθο στο έλεγχο της περιοδοντικής νόσου αποτελεί το καθημερινό  βούρτσισμα των δοντιών του σκύλου και της γάτας μας  ώστε να προλαμβάνεται η δημιουργία της πέτρας.

ΨΑΧΝΕΙ ΣΠΙΤΙ

Βρέθηκε να περιφέρεται στο Ντράφι, ταλαιπωρημένος και πολύ κουρασμένος. Ο κύριος που τον βρήκε, μπορεί να τον κρατήσει γιά μία ακόμη εβδομάδα. Οι φιλοζωικές του πρότειναν ευθανασία, επειδή είναι 9-10 χρονών. Αγωνίζεται μάταια, να του βρεί σπίτι, όμως κανείς δεν θέλει έναν γεράκο, παρά τον υπέροχο χαρακτήρα του. Είναι πεκινουά καθαρόαιμο, ήσυχος, τρυφερός, ευγενικός με τις γατούλες, ένας αξιοπρεπής παππούλης, ιδανική παρέα γιά ηλικιωμένους. Ζητά μιά ευκαιρία ζωής, πριν την ευθανασία. Βοηθήστε, σας παρακαλώ, να βρει σπίτι! Ευχαριστώ.Λυδία. 6936006310

ΤΑ ¨ΠΑΙΔΙΚΑ¨ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΜΟΥ

       Η αντικατάσταση των "παιδικών" δοντιών του κουταβιού μας, ξεκινά από την ηλικία των 3 μηνών και ολοκληρώνεται τον 6ο περίπου μήνα. Έτσι  τα 28 νεογιλά δόντια, γίνονται 42 μόνιμα μετά τους 6 μήνες.

       Μερικές φορές όμως υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες δεν πέφτουν όλα τα νεογιλά και παραμένουν παρόλο που έχουν ανατείλει τα μόνιμα. Αυτό είναι πιο συχνό στις μικρόσωμες φυλές σκύλων ( Maltese, Caniche, Yorkies, Cavalier King Charles spaniels κτλ).

        Σε αυτή λοιπόν την περίπτωση βλέπουμε στην θέση ενός δοντιού να υπάρχουν δύο.

 Είναι απαραίτητο να αφαιρεθεί το παραμένων δόντι, διότι προκαλεί με την παρουσία του αρκετά προβλήματα όπως η εναπόθεση  πλάκας και συνεπώς η ουλίτιδα και λίγο αργότερα η περιοδοντική νόσος, η κακή σύγκληση του στόματος κ.α..

     Η διαδικασία αφαίρεσης των νεογιλών δοντιών είναι απλή. Γίνεται μόνο από τον κτηνίατρο, μετά από σύντομη ηρέμηση. Γίνονται εξαγωγές σε όλα τα νεογιλά δόντια και τα ράμματα πέφτουν μόνα τους μετά από μερικές μέρες. Δεν χορηγείτε αντιμικροβιακή αγωγή μετεγχειρητικά καθώς είναι αρκετή μόνο η στοματική υγιεινή με τοπικά αντισηπτικά.

ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ?

Μήπως είναι καιρός να αναρωτηθείτε τι μπορείτε να κάνετε ώστε τα δόντια του σκύλου σας να μην μοιάζουν με το δόντια των παραπάνω εικόνων?

Η ΣΤΕΙΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΣΕΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟΥ

 Όταν λέμε στείρωση του αρσενικού μας κατοικιδίου εννούμε την αφαίρεση και των δύο όρχεων. Πρόκειται για μια απλή χειρουργική επέμβαση ρουτίνας, με μικρή διάρκεια αναισθησίας και μετά από την οποία ο σκύλος ή ο γάτος έρχονται στο σπίτι σχεδόν όπως ήρθαν στο ιατρείο, χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα από μέρους του ιδιοκτήτη.Ακολουθήτε απο ολιγοήμερη χορήγηση κάποιου αντιβιοτικού και αφαίρεση των ραμμάτων μετααπ'ο 8 εώς 12 ημέρες. Συνίσταται σε ζώα που δεν προορίζονται για αναπαραγωγή καθώς και στο τέλος της αναπαραγωγικής πορείας ενός ζώου.  


     Μερικές φορές οι ιδιοκτήτες δεν συμφωνούν με την ιδέα της στείρωσης, πιο συχνά διότι παρομοιάζουν τον σκύλο  ή τον γάτο με άνθρωπο.
Τα αγαπημένα μας κατοικίδια δεν έχουν ανάγκη να ζευγαρώσουν για λόγους ψυχοοιγικούς, όπως πολλοί νομίζουνε, αλλά οδήγουνται σε αυτό λόγω ενστίκτου και ορμονικών αλλάγων.
    Οπότε στειρώνοντας το κατοικιδιό μας δεν του στερούμε απολύτως τίποτα και το προστατεύμε από:
Νεοπλασίες του προστάτη και των όρχεων( αρκετά συχνές στο σκύλο)
Λοιμώδη νοσήματα που μπορει να μεταδοθούνε κατά το ζευγάρωμα ( αφροδίσιο μεταδοτικό νεόπλασμα του σκύλου)
Λοιμώδη νοσήματα που μεταδίδονται κατά τους καυγάδες των αρσενικών γατών στη περίοδο του ζευγαρώματος ( λοιμώδης λευχαιμία και νόσος της ανοσοανεπάρκειας της γάτας- που δεν μεταδίδονται στον ανθρωπο-)
Επίσης με την στείρωση αποφεύγοται:
Ο υπερπληθυσμός των ζώων και η αύξηση των αδέσποτων, σε περίπτωση που ο σκύλος έχει την δυνατότητα να κυκλοφορεί έξω.
Η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη σε περίπτωση που μαζί με το αρσενικό διαβιούν και θηλυκά μαζί.
Οι ανεπιθύμητες και εχθρικές συμπεριφορές ορισμένων ζώων όπως οι καυγάδες, το μαρκάρισμα με τα ούρα και οι κυριαρχικές τάσεις κάθως και οι τάσςι; φυγής προς αναζήτησει θηλυκών.

    Η στείρωση μπορεί να γίνει σε οποιαδήποτε ηλικία αλλά συνίσταται να γίνεται σε ηλικία 6-9 μηνών ώστε να αποτρέπονται οι ανεπιθύμητες συμπεριφορές!

ΛΕΪΣΜΑΝΙΑΣΗ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ (ΚΑΛΑ - ΑΖΑΡ)

Φορείς:σκύλοι, άγριοι κυνίδες και τρωκτικά.
Ενδιάμεσος ξενιστής :αρθρόποδα του γένους Phlebotomus (σκνίπα).

Πιο ευάλωτοι οι κοντότριχοι σκύλοι. 
Ο τρόπος μετάδοσης γίνεται με το τσίμπημα της σκνίπας, ή από λύση συνέχειας του δέρματος στην προσπάθεια να απομακρυνθεί το έντομο απ' το δέρμα και συνθλιβεί πάνω σ' αυτό.(Βέβαια για να νοσήσει ο άνθρωπος ή ο σκύλος θα πρέπει η σκνίπα να είναι μολυσμένη).   
Η σκνίπα τσιμπά απ' το σούρουπο μέχρι το ξημέρωμα και ζει όπου υπάρχει πράσινο και υγρασία. 
Τα πρώτα έντομα ξεκινούν απ' τις αρχές της άνοιξης και σταματούν με τα πρώτα κρύα (συνήθως στα μέσα του φθινοπώρου). Oταν μια σκνίπα τσιμπήσει έναν φορέα μολύνεται με λεϊσμανιές. Αυτές στο έντερό της μετατρέπονται σε λεπτομονάδες και απ' την 5η μέρα της μόλυνσης όταν τσιμπηθεί άλλο ζώο μολύνεται.  Oταν λοιπόν ο σκύλος  μολυνθεί με την λεπτομονάδα, αυτή θα μετατραπεί σε λεϊσμάνια στο δέρμα και θα προσληφθεί απ' τα μακροφάγα (κύτταρα άμυνας). Ακολούθως τα μακροφάγα μεταφέρονται στα διάφορα όργανα (ιδίως σπλήνα, συκώτι, λεμφαδένες, μυελό οστών).

   Τα πρώτα συμπτώματα εμφανίζονται μετά από λίγους μήνες ως ένα χρόνο. (Συνήθως τα περισσότερα περιστατικά παρουσιάζονται γύρω στα Χριστούγεννα και αργότερα). Στο πρώτο δίμηνο παρατηρούμε: αδυνάτισμα, ενώ υπάρχει όρεξη, και κόπωση (λόγω της αναιμίας). Αργότερα: πιτυρίαση, κακή αφή τριχώματος, τριχόπτωση και υπερκεράτωση του δέρματος στο ρύγχος, γύρω απ' τα μάτια και στα πελματικά φύματα, μεγάλη διόγκωση των λεμφαδένων και του συκωτιού, μεγάλη ανάπτυξη των νυχιών, έλκη στο δέρμα και ειδικά στα άκρα, επίσταξη (δηλαδή ρινορραγία) κατά διαστήματα. Αν δεν ληφθεί μέριμνα στα τελικά στάδια έχουμε βλάβες ήπατος, νεφρών, κυκλοφορικές διαταραχές (καρδιακή ανεπάρκεια) και βαρύτατη καχεξία, που τελικά οδηγούν στον θάνατο.

Η διάγνωση γίνεται:

• α) με αναζήτηση του παρασίτου (παρακέντηση λεμφαδένα - χρώση και μικροσκοπική εξέταση ή καλλιέργεια πολφού λεμφαδένα) ή
• β) με αναζήτηση αντισωμάτων (ανοσοφθορισμός).

 
   Σαν προφύλαξη καλό είναι να ρίχνουμε την περίοδο που υπάρχουν οι σκνίπες εντομοαπωθητικά (περιλαίμια  Scalibor, σιτρονέλλα Autan κ.λ.π.) κάθε σούρουπο, να μεταχειριζόμαστε τα διάφορα απωθητικά κουνουπιών χώρου (π.χ. Bayvap, Spira κ.λ.π.) και εντομοπαγίδες (λάμπες κ.α.).
   Επίσης να μην έχουμε τους σκύλους εκτός σπιτιού και ειδικά δεμένους κυρίως σε κήπους με γκαζόν και λοιπά δένδρα και φυτά.

Θεραπεία υπάρχει και γίνεται.

    Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται είναι σε μορφή χαπιών και πόσιμου σιροπιού.

Η επιτυχία της θεραπείας εξαρτάται από πολλές παραμέτρους όπως:
• * Γενική κατάσταση του σκύλου (νεφροί - καρδιά - ήπαρ)
• * Ηλικία Στάδιο της νόσου
• * Δοσολογία φαρμάκων
• * Έγκαιρη έναρξη της αγωγής
• * Περιβάλλον που ζει ο σκύλος (πρόβλημα επαναμόλυνσης)