ΛΕΪΣΜΑΝΙΑΣΗ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ (ΚΑΛΑ - ΑΖΑΡ)

Φορείς:σκύλοι, άγριοι κυνίδες και τρωκτικά.
Ενδιάμεσος ξενιστής :αρθρόποδα του γένους Phlebotomus (σκνίπα).

Πιο ευάλωτοι οι κοντότριχοι σκύλοι. 
Ο τρόπος μετάδοσης γίνεται με το τσίμπημα της σκνίπας, ή από λύση συνέχειας του δέρματος στην προσπάθεια να απομακρυνθεί το έντομο απ' το δέρμα και συνθλιβεί πάνω σ' αυτό.(Βέβαια για να νοσήσει ο άνθρωπος ή ο σκύλος θα πρέπει η σκνίπα να είναι μολυσμένη).   
Η σκνίπα τσιμπά απ' το σούρουπο μέχρι το ξημέρωμα και ζει όπου υπάρχει πράσινο και υγρασία. 
Τα πρώτα έντομα ξεκινούν απ' τις αρχές της άνοιξης και σταματούν με τα πρώτα κρύα (συνήθως στα μέσα του φθινοπώρου). Oταν μια σκνίπα τσιμπήσει έναν φορέα μολύνεται με λεϊσμανιές. Αυτές στο έντερό της μετατρέπονται σε λεπτομονάδες και απ' την 5η μέρα της μόλυνσης όταν τσιμπηθεί άλλο ζώο μολύνεται.  Oταν λοιπόν ο σκύλος  μολυνθεί με την λεπτομονάδα, αυτή θα μετατραπεί σε λεϊσμάνια στο δέρμα και θα προσληφθεί απ' τα μακροφάγα (κύτταρα άμυνας). Ακολούθως τα μακροφάγα μεταφέρονται στα διάφορα όργανα (ιδίως σπλήνα, συκώτι, λεμφαδένες, μυελό οστών).

   Τα πρώτα συμπτώματα εμφανίζονται μετά από λίγους μήνες ως ένα χρόνο. (Συνήθως τα περισσότερα περιστατικά παρουσιάζονται γύρω στα Χριστούγεννα και αργότερα). Στο πρώτο δίμηνο παρατηρούμε: αδυνάτισμα, ενώ υπάρχει όρεξη, και κόπωση (λόγω της αναιμίας). Αργότερα: πιτυρίαση, κακή αφή τριχώματος, τριχόπτωση και υπερκεράτωση του δέρματος στο ρύγχος, γύρω απ' τα μάτια και στα πελματικά φύματα, μεγάλη διόγκωση των λεμφαδένων και του συκωτιού, μεγάλη ανάπτυξη των νυχιών, έλκη στο δέρμα και ειδικά στα άκρα, επίσταξη (δηλαδή ρινορραγία) κατά διαστήματα. Αν δεν ληφθεί μέριμνα στα τελικά στάδια έχουμε βλάβες ήπατος, νεφρών, κυκλοφορικές διαταραχές (καρδιακή ανεπάρκεια) και βαρύτατη καχεξία, που τελικά οδηγούν στον θάνατο.

Η διάγνωση γίνεται:

• α) με αναζήτηση του παρασίτου (παρακέντηση λεμφαδένα - χρώση και μικροσκοπική εξέταση ή καλλιέργεια πολφού λεμφαδένα) ή
• β) με αναζήτηση αντισωμάτων (ανοσοφθορισμός).

 
   Σαν προφύλαξη καλό είναι να ρίχνουμε την περίοδο που υπάρχουν οι σκνίπες εντομοαπωθητικά (περιλαίμια  Scalibor, σιτρονέλλα Autan κ.λ.π.) κάθε σούρουπο, να μεταχειριζόμαστε τα διάφορα απωθητικά κουνουπιών χώρου (π.χ. Bayvap, Spira κ.λ.π.) και εντομοπαγίδες (λάμπες κ.α.).
   Επίσης να μην έχουμε τους σκύλους εκτός σπιτιού και ειδικά δεμένους κυρίως σε κήπους με γκαζόν και λοιπά δένδρα και φυτά.

Θεραπεία υπάρχει και γίνεται.

    Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται είναι σε μορφή χαπιών και πόσιμου σιροπιού.

Η επιτυχία της θεραπείας εξαρτάται από πολλές παραμέτρους όπως:
• * Γενική κατάσταση του σκύλου (νεφροί - καρδιά - ήπαρ)
• * Ηλικία Στάδιο της νόσου
• * Δοσολογία φαρμάκων
• * Έγκαιρη έναρξη της αγωγής
• * Περιβάλλον που ζει ο σκύλος (πρόβλημα επαναμόλυνσης)